این همه فاصله افتادن ها کجا و ما کجا ...!

قصد دارم دوباره دلم را خانه تکانی کنم...

همراهم می شوید؟

پس یاعلی

در زبان و روی کاغذ گفتن و نوشتن آسان است،اما 23 سال یعنی 23 تا 12 ماه،23 تا 52 هفته،23 تا 365 روز که هر روزش 24 ساعت است و ...

نمی دانم این اعداد و ارقام،این ضرب و جمع ها می تواند درد و رنجی را که «سید عنایت الله ناصری» تحمل کرد و جان عزیزش آرام آرام و در سکوت و بدون هیاهو سوخت و آب شد،نشان بدهد یا نه؟هرگز.هرگز نمی تواند حتی یک ساعت از آنچه که او بر جان خرید و تحمل کرد را برای ما محسوس و ملموس کند.اما خودش به شدن راضی و خشنود بود.با ۵ دستگاه جور واجور زندگی می کرد.۳ سال پیش که در بهبهان به دیدنش رفتم،گفت که در یک سال گذشته شاید ۱۰ بار بیشتر از خانه بیرون نرفته،آن هم برای مدت کوتاهی.سال ها بود که در گوشه خانه یا در بیمارستان عمر می گذراند و بدون آن دستگاه های عجیب و غریب،نفس کشیدن برایش دشوار که نه،محال بود.

نیمه شب که از خانه اش بیرون آمدیم با دوستان عزیز بهبهانی ام رفتیم گلزار شهدای شهر.حال و هوای غریبی دارد،این یک تکه خاک خوب خدا به خصوص آن قطعه ای که دوستان سید عنایت الله آنجا آرمیده اند.به گمانم حالا تعدادشان ۱۲۰ را رد کرده باشد.۹۰ نفرشان همان روز و روزهای بعد در جاده شهید صفوی و در بیمارستان های اهواز و تهران و حتی آلمان به شهادت رسیدند و بیش از ۳۰ نفر هم از آن سال تا حالا که می شود ۲۳ سال رفته اند و آخرین نفر هم همین سید عنایت الله بود که چهارشنبه در بیمارستان بقیه الله تمام کرد و دیروز در همان قطعه در کنار دوستانش بر بالین خاک آرام گرفت.

حوالی ۸ صبح ۱۹ دی ۱۳۵۶ چند ساعتی پس از شروع عملیات کربلای ۵ او و دوستانش در گردان فجر از یگان های لشکر ۷ حضرت ولیعصر(عج) که همه از اهالی بهبهان و شهرها و روستاهای اطراف بودند در جاده شهید صفوی آماده اعزام به خط مقدم نبرد بودند که ناگهان هواپیماهای عراقی سر رسیدند و راکت های شیمیایی شان را بر سر آنها ریختند…

آن روزها سید عنایت الله ۱۹ سال داشت.در آستانه جوانی بود و پر از جنب و جوش اما گازهای مسموم دشمن بعثی جوانی او را بلعید و سوزاند و خاکستر کرد.با این همه همیشه راضی و خشنود بود.آخرین باری که احوالش را از دوستان پرسیدم گفتند که سید عنایت پیغام داده که دیگر برایم دعا نکنید.حتما خسته شده بود،نه از درد و رنجی که می کشید.خسته شده بود از زحمت ها و تلاش های خانواده و همسر صبورش که برای زنده ماندن او به جان می خریدند.گفتن ۲۳ سال آسان است،اما ۲۳ سال یعنی بیش از ۸۰۰۰روز و صدها هزار ساعتی که…دیروز با مراسم خاکسپاری در گلزار شهدای بهبهان نقطه پایانی گذاشته شد بر همه دردها و رنج های بی شمار شهید سید عنایت الله ناصری.

تاریخ شهادت : ۲۸ / ۷  / ۱۳۸۸

اواسط سال 71 بود. چند روزى مى شد كه در اطراف كانى مانگا در غرب كشور كار مى كرديم و شهداى عمليات والفجر چهار را پيدا مى كرديم. از دور متوجه پيكر شهيدى داخل يكى از سنگرها شديم، سريع رفتيم جلو، همان طور كه داخل سنگر نشسته بود، ظاهراً تير یا تركش به او اصابت كرده و شهيد شده بود. خواستيم كه بدنش را جمع كنيم و داخل كيسه بگذاريم، در كمال حيرت ديديم در انگشت وسط دست راست او انگشترى است؛ از آن جالبتر اينكه تمان بدن كاملاً اسكلت شده بود ولى انگشتى كه انگشتر در آن بود كاملاً سالم و گوشتى مانده بود. همه بچه ها يه دورش جمع شدند. خاك هاى روى عقيق انگشتر را كه پاك كرديم، اشك همه مان در آمد. روى آن نوشته شده بود: «حسين جانم».

خدايا مي‌داني چه مي‌كشم، پنداري چون شمع ذوب مي‌شوم. ما از مردن نمي‌هراسيم، اما مي‌ترسيم بعد از ما ايمان را سر ببرند و اگر بسوزيم، روشنايي مي‌رود و جاي خود را دوباره به شب مي‌سپارد. پس چه بايد كرد؟ از يك سو بايد بمانيم تا شهيد آينده شويم و از ديگر سو بايد شهيد شويم تا آينده بماند. هم بايد امروز شهيد شويم تا فردا بماند و هم بايد بمانيم تا فردا شهيد شويم.

عجب دردي! چه مي‌شد  امروز شهيد مي‌شديم و فردا زنده مي‌شديم تا دوباره شهيد شويم؟!

شهيد كاظم لطيفي‌زاده

پ.ن:سلامتی شهدای آینده صلوات!

مردي كه ديگر بازنگشت (متوسليان)

هميشه سرش توي كار خودش بود. آرام و تنها، يك گوشه مي­نشست. خيلي لاغر بود. كمتر با بچه­ها بازي مي­كرد. مادر نگران بود. بچه چهارساله كه نبايد اين همه آروم باشد. بعدها فهميدند كه قلبش ناراحت است. عملش كردند.

□

مي­خواست برود قم يا نجف درس طلبگي بخواند. حتي توي خانه صدايش مي­كردند «آشيخ احمد» ولي نرفت. مي­گفت: «كار بابا تو مغازه زياده.»

□

هم دانشگاه مي­رفت، هم كار مي­كرد: در يك شركت تأسيساتي. اوايل كارش بود كه گفت «براي مأموريت بايد بروم خرم­آباد.» خبر آوردند دستگير شده. با دو نفر ديگر اعلاميه پخش مي­كردند. آن دو تا زن و بچه داشتند. احمد همه چيز را به گردن گرفته بود تا آنها را خلاص كند.

□

دانشجوي مهندسي برق دانشگاه علم و صنعت باشي و بروي زير رگبار گلوله. عجيب نيست؟! آدم بايد خيلي كله­شق باشد كه همه چيز را ول كند و بزند به بيابان و ميان بسيجي‌هاي خاكي. حاج احمد متوسليان را مي­گويم. فرمانده لشكر 27 محمد رسول الله.

□

شب­ها بچه­ها با هم شوخي مي­كردند. جشن پتو مي­گرفتند. حاج احمد يك گوشه مي­نشست، مي­رفت تو فكر. شوخي­ها كه بيش از اندازه مي­شد، يك داد مي­زد، هر كس مي­رفت يك گوشه. بعضي وقت­ها خودش هم يك چيزي مي­گفت و با بقيه مي­خنديد.

□

پرسيد: «كجا بودي تا حالا؟» گفتم: «داشتم غذا مي­خوردم.» دست انداخت يقه­ام را گرفت و با خودش بُرد. يك پسر 18-17 ساله روي تخت دراز كشيده بود. ما را ديد، ترسيد. دست و پايش را جمع كرد. «اينا چيه روي دستاي اين؟» يقه­ام هنوز دستش بود. نفسم بالا نمي­آمد. گفتم: «خون.» رو كرد به آن پسر و پرسيد: « از كي اينجايي؟» پسر گفت: «يه هفته­س.» ديگر داشت داد مي­زد: «گفتي دستاتو بشورن؟» پسر گفت: «گفتم، ولي كسي گوش نداد.» يقه­ام را از دستش كشيدم بيرون. در رفتم. دوباره شروع كرد به داد و فرياد. با التماس گفتم: «حاجي، به خدا من فقط دو ساعته از مرخصي اومدم.» گفت: «نه خير، يك ساعت و نيمه كه اومدي، اما به جاي اينكه بياي به مجروحا سر بزني، رفتي به كيفِ خودت برسي.»

سرم پايين بود كه صداي گريه­اش را شنيدم: «تو هيچ مي­دوني اين بچه پيش ما امانته؟ مي­دوني مادرش اونو با چه زحمتي بزرگ كرده.»

□

شب، ما را توي ميدان صبحگاه در دوكوهه جمع كرد. به خط شديم. گفت: «حالا تا پونصد مي­شمرم، سينه­خيز بريد. ديشب كه شناسايي رفته بوديم، شمرديم. بايد همين قدر بريد تا از ديد دشمنان خارج شيد.»

□

از سنگر رفت بيرون وضو بگيرد. براي عمليات مهمات كم داشتند. رفته بود توي فكر. پيرمردي آمد و كنارش ايستاد. لباس بسيجي تنش بود. فكر مي‌كرد او را قبلاً جايي ديده است، اما هر چه فكر مي­كرد يادش نمي­آمد كجا. پيرمرد به او گفته بود: «تا ائمه را داريد، غم نداشته باشيد. توي اين عمليات پيروز مي­شيد. عمليات بعدي هم اسمش بيت­المقدسه. بعد هم مي‌ري لبنان. ديگه هم برنمي­گردي.» گريه مي­كرد و براي من تعريف مي­كرد.

□

رفت لبنان... راستي راستي هم ديگر برنگشت. سال 61 بود كه رفت و... مفقود ماند تا امروز. تو فكر مي­كني حاجي كجاست؟!

اي دوست به حنجر شهيدان صلوات

بر قامت بي سر شهيدان صلوات

از دامن زن مرد به معراج رود

بر دامن مادر شهيدان صلوات

اللهم صل علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم

فرزند عزيزم!

برق آخرين نگاهت، چراغ خلوت تنهاييم شده است و نگاه چشمان مهربانت، تنها اميد زندگيم. روزگاري به من ميخنديدي و مرا مي‌خنداندي. نگاهم ميکردي و من هم دلشاد ميشدم، اما امروز در خاطرم مي‌خندي و مرا مي‌گرياني و نگاهم مي‌کني و با گرمي نگاهت مرا مي‌سوزاني.

نور چشمانم!

روزها به ياد شهادتت در کربلا گريه ميکنم و شبها به ياد غربتت در بقيع اشک مي‌ريزم و تو را در ميان اين و آن جستجو مي‌کنم، در شلمچه، در فکه، در اروند، در طلائيه و ...

پسرکم !

کدامين گل از صحراي سرخ شهادت را ببويم که بوي تو را دهد؟! اي کاش ميدانستم کدامين گل سرخ، صبح و شام شبنم اشک را بر مزار غربتت  ميريزد، تا به او ميگفتم بيشتر اشک بريز که اين جوان غريب، مادري هم دارد.

گلي گم کرده‌ام مي‌جويم او را

به هر گل مي‌رسم مي‌بويم او را ...

عزيز دلم!

صداي پاي در و پنجه پريشانم مي‌کند که گويا کسي مي‌آيد. صبا کجايي که اين پيغام را به فرزندم برساني، که هنوز هم که هنوز است: «تو را من چشم در راهم» بغض گلويم را گرفته، عقده‌هاي دلم را هنوز وا نکرده‌ام، هنوز فريادي بر گلويم سنگيني ميکند: يوسف بيوفايم ! پيراهني، پلاکي، نشاني ...

پسرم !

شرمنده‌ام که هنوز زنده‌ام، شرمنده‌ام که هنوز نفس مي‌کشم. به همه گفته‌ام که چون تو بازگردي و من نباشم، به تو بگويند :

  »تو را مادرت چشم در راه است«

از خدا تا به خدا (بابايي)

كي بود كه نشناسدش. پيرمردها و پيرزن‌هاي فقير روستايي كه خرج زندگي و دوا و درمانشان را مي‌داد، سرباز وظيفه‌هاي پادگان كه مثلِ يكي از خودشان با آنها بود، مهمانخانه‌دارِ جادة قزوين ـ رشت كه با آن‌همه مشغله گاه و بي گاه سراغش را مي‌گرفت، يا «شكرعلي» آبكش، پيرمردِ فقيرِ روستا كه از آمريكا برايش نامه مي‌نوشت؟ پيرمرد حق داشت بعد از شهادت، تنها سه روز در خانة خودش براي او مراسم بگيرد، پير مرد عباس را شناخته بود. اصلاً همه عباس را خوب شناخته بودند؛ عباس مردِ خدا بود. اين را من نمي‌گويم. پدرش مي‌گويد كه از همان بچگي اين را در او ديده بود، از همان وقتي كه مي‌ديد براي تزريقات از بيمارانِ فقير پولي نمي‌گيرد. يا آن موقع كه فرمانده پادگانِ اصفهان بود و آمده بود قزوين و وقتي براي اجراي تعزيه سوار اسب شد، فوراً آمد پايين، چون يك لحظه احساس كرد غرور او را گرفته و ديگر سوار اسب نشد. ترسيد خودش را گم كند؛ امّا عباس خودش را گم نكرد. هيچ چيز نتوانست عباس را گم كند. نه آن پست و مقام و نه حتي آن خانه‌هاي سازمانيِ مخصوصِ افسران و اگر باور نمي‌كني از همان درجه‌داري بپرس كه عباس خانة خودش را با اصرار به او داد كه خانوادة پرجمعيتي داشت و خودش به خانة كوچك‌تري رفت. انگار نه انگار كه خودش مقامِ ارشد است و او يك درجه‌دار. يا نه برو از حميد احمدي بپرس، از آن پرسنل منطقة هوايي، از او كه عباس با دست‌هاي خالي ماشينش را بكسل كرد. چه حالي پيدا كرد احمدي وقتي ديد چند ماشين نظامي كنار آن مرد غريبه ايستادند و همگي شروع به سلام و احوالپرسي با او كرده و سرهنگ خطابش كردند. سرهنگ چقدر ترسيده بود، عقب عقب رفته بود و افتاده بود توي جوي آب؛ اما عباس جلو رفته بود و كمكش كرده بود از جوي بيايد بيرون. با خنده گفته بود: «چرا داخل جوي آب رفتي، مي‌خواهي شنا كني؟» و آن روز بود كه احمدي او را شناخته بود، نه او را كه سرهنگ بابايي بود، او را كه عباس بود؛ مرد خدا.

بچه‌ها هم ديگر بابا را شناخته بودند، مهرباني بابا را، اين را آن وقتي فهميدند كه بابا تلويزيونِ رنگيِ اهدايي‌شان را داشت از خانه مي‌برد و آنها ناراحت بودند و بابا جلو آمد و گفت: «بچه‌ها شما بابا را بيشتر دوست داريد يا تلويزيونِ‌ رنگي را؟» و بچه‌ها گفتند: «بابا را» بابا هم با مهرباني نگاهشان كرد و گفت: «پس حالا كه شما بابا داريد، اجازه بدهيد من اين تلويزيونِ رنگي را به يكي از خانواده‌هاي شهدا بدهم تا دلِ بچه‌هاي اين شهيد كه بابا ندارند شاد شود.» و از همان وقت بود كه ديگر، بچه‌ها بابا را شناختند، بابا مرد خدا بود.

و همسرش، ... چقدر دلش گرفت وقتي عباس او را راهيِ خانة خدا كرد و خودش مجبور شد برود سمت خليج فارس؛ آخر، باز منطقه حساس شده بود، قول داد با آخرين پرواز خودش را برساند؛ امّا وقتِ رفتنِ حجاج به منا و عرفات بود و هنوز از عباس خبري نبود. زنگ زد. گفت: «پس چي شد؟ چرا نمي‌آيي؟» شنيد كه:‌ «بودن من در جبهه ثوابش از حج بيشتر است.» و سكوت كرد. چه مي‌توانست بگويد، مردش مرد خدا بود، آنچه خدا مي‌گفت مي‌كرد. و عباس نرفت. ماند جبهه و كاري كرد كه خدا به ديدار خودش بخواندش. كاري كرد كه فرشته‌اي مأمور شود جاي او به عرفات برود، فرشته‌اي كه روز عرفات هنگام دعا به چشم سر همافر سوم عبدالمجيد طيب، به شكلِ عباس ظاهر شد و عبدالمجيد ناباورانه به او چشم دوخت كه آنجا با لباس احرام در حال نيايش بود و بعد دوباره از جلو چشمش رفت. آري، عباس جاي خانة خدا به زيارت خود خدا رفت؛ آخر او مردِ خدا بود، آخر خدا اين را خوب مي‌دانست.